..

Najlepiej znanym mi narzędziem pracy pedagogicznej pozwalającym na przełożenie powyższych zasad myślenia na konkretne działanie wychowawcze jest drama. Jej sedno w ujęciu Augusto Boala (1995) polega na takim twórczym nastawieniu umysłowym, które dzięki „praxis”, czyli specjalnym heurystykom ogarnia jednocześnie świat realny oraz teatralną fikcję, rozgrywa się na styku tego prawdziwego, a tego wyobrażonego i odgrywanego przez „widzo-aktorów” (spect-actors) świata. Inspiracje do zmian powstają z napięcia pomiędzy byciem zaangażowanym w twórcze działanie na symbolach oraz jednoczesnym dystansowaniem się od akcji, natychmiastową refleksją pozwalającą na dostrzeżenie swoich ograniczeń i możliwości ich przekraczania. Przedstawienie jakiejś sytuacji fikcyjnej w dramie nie jest spektaklem przed publicznością, lecz graniem dla siebie jako najbardziej zainteresowanego, budowaniem indywidualnego przeznaczenia widza. Kluczowa w ujęciu dramy przez Boala jest doświadczana przez „widzo-aktorów” moc tworzenia własnych reprezentacji świata, badania, uświadamiania sobie, a nawet rozwiązywania dzięki tym reprezentacjom rzeczywistych problemów .

Drama jest formą „bezkrwawej rewolucji”, bezpiecznego wyznaczania sobie celów i wypróbowania strategii ich osiągania, pokonywania trudności, konfrontacji z nieprzewidywalnymi okolicznościami, wrogami zewnętrznymi i własnymi słabościami, osiągania coraz większej samoświadomości i autonomii. Nie jest to jedynie trening mentalny, twórcza wizualizacja, ale działanie angażujące wszystkie inteligencje, naszą fizyczność, a wręcz fizjologię, emocje. Drama daje możliwość współdziałania z innymi, sprzężenia zwrotnego co do naszych silnych stron, dostrzegania szerszej perspektywy i przeznaczenia ludzkiego rodzaju.